«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ شُ دَ](مص مرکب) رسم است بلبل بازان را که شامگاه بلبل را در برابر چراغان بر روی دست دارند تا از روشنی چراغ بر سر مستی آید و گویا شود. (آنندراج). مست گشتن از خیره شدن بر چراغ، گویا بلبل اینطور است. (فرهنگ نظام) : بشور آمده مرغ دل از خیال کسی چراغ مست شد این بلبل از جمال کسی. سالک یزدی (از آنندراج).