«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ نَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چراغی که بامید حصول مقصود بر آستان اولیاء سوزند. (آنندراج). چراغ نذری. چراغی که برای روا شدن حاجتی یا پس از برآورده شدن مرادی بر مزاری روشن کنند. چراغی که صاحب نذر در حرم ائمه یا بر مزار اولیا روشن کند : فتح از خدا بخواه وگرنه تمام عمر همچون چراغ نذر بهر آستانه باش. شانی تکلو (از آنندراج). تا مهربان شود دل بی رحم کافرش هر دم چراغ نذر به بتخانه سوختم. عالی (از آنندراج).