«لغت نامه دهخدا»
[چَ خِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) فلک ماه. فلک اول. کرهء ماه : ز دانندگان پس بپرسید شاه کزین خاک چند است تا چرخ ماه؟ فردوسی. ز ماهی براندیش تا چرخ ماه چو تو شاه ننهاد بر سر کلاه.فردوسی. که آیا بهشت است یا بزمگاه سپهر برین است یا چرخ ماه.فردوسی. زبس نالهء بوق و هندی درای سر چرخ ماه اندر آمد ز جای.فردوسی. ابر کوههء پیل در قلبگاه بلورین یکی تخت چون چرخ ماه.اسدی. چه دشتی که گر وی بدی چرخ ماه در او ماه هر شب شدی گم ز راه.اسدی. بکوه رهو برگرفتند راه چه کوهی بلندیش تا چرخ ماه.اسدی.