«لغت نامه دهخدا»
[چِ] (نف مرکب)(1) رنگی که چرک بر آن کم ظاهر شود، مثل رنگ سبز و ماشی و طوسی. (آنندراج). رنگی که نگذارد چرک ظاهر شود، مثل رنگ سیاه و کبود و مانند اینها. (فرهنگ نظام). رنگی که شوخ و چرک آن دیر مشهود شود. چرتاب. رنگی که غالباً جامهء اطفال یا کسانیرا که با خاک و گل سر و کار دارند بدان رنگ انتخاب میکنند. رنگی از جامه که چرکنی جامه با آن رنگ دیرتر پیدا و مشهود گردد : روی سیاه پردهء آلوده دامن است ممنون بخت خویشم ازین رنگ چرکتاب. اثیر (از آنندراج). رجوع به چرتاب و چرک شود. (1) - از چرک + تاب (از تابیدن و برتابیدن، بمعنی بردن و تحمل کردن).