«لغت نامه دهخدا»
[چَ رَ] (نف مرکب) یاوه گوی. مهمل گوی. گویندهء سخن بیهوده و بی معنی. چرت و پرت گوی. گویندهء پرت و پلا. حرف مفت زن. مهمل باف. رجوع به چرند و چرند گفتن و چرند گویی شود.