«لغت نامه دهخدا»
[چِ رِ] (اِ صوت) آوازی که بسبب پی درپی زدن شمشیر و گرز و امثال آن برآید. (برهان) (آنندراج). آوازی که از برخورد پی درپی شمشیر و گرز برآید. (ناظم الاطباء). جرنگ. چاک چاک. چاکاچاک. رجوع به جرنگ شود. || صدا و آواز درای و زنگ را هم گویند. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آواز درای. صدای زنگ و جرس. جرنگ : ز غریدن کوس و شیپور و نای ز بانگ جرس وز چرنگ درای.فردوسی. خروش آمد و نالهء کرنای هم از پشت پیلان چرنگ درای.فردوسی. از آن های وهوی و چرنگ درای بکردار طهمورثی کرنای.فردوسی. رجوع به جرنگ شود. || صدا و آوازی را نیز گفته اند که در میان کوه و گنبد بسبب خوردن چیزی بر چیزی پیچد. (برهان) (آنندراج). صدا و صوت انعکاس که از کوه و گنبد و جز آن برآید. (ناظم الاطباء). انعکاس صوت و صدا در کوه و حمام و امثال آن. || آواز شکستن بلور و جز آن. جرنگ. (ناظم الاطباء). جرینگ. درینگ. || صدای زه کمان. آوازی که از کمان برخیزد : ز چاک تبرزین، چرنگ کمان زمین گشت جنبان تر از آسمان.فردوسی.