چروند

«لغت نامه دهخدا»

[چَرْ وَ] (اِ) قسمی از فانوس که چراغ را از باد و جز آن حفظ میکند. (ناظم الاطباء). چیزی که چراغ در آن مینهادند و از جائی بجائی میبردند تا باد آنرا خاموش نکند. (فرهنگ نظام). چیزی که چراغ در آن نهند و از جایی بجایی برند تا باد چراغ را فروننشاند. مردنگی. چرغند. چرونده. چرغنده. رجوع به چرونده شود. || چراغپایه. (ناظم الاطباء). رجوع به چرونده شود :
در خانهء ما بیش نه دود است و نه چروند.(1)
سوزنی (از فرهنگ نظام).
(1) - ن ل: در خانهء ما بیش نه دود است و نه چرغند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر