«لغت نامه دهخدا»
[چُ] (حامص مرکب)بدیهه گویی. سخن گفتن زود و بالبداهه اعم از نظم یا نثر. بالبداهه گفتن شعر : به چست گویی، سحر حلال در ره شعر چنان نمایم کز مای یا دماوندم.سوزنی.