«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (نف مرخم) چشنده. و همیشه بطور ترکیب استعمال میگردد، مانند نمک چش. (ناظم الاطباء). و تلخی چش. چشان : بسا تنگ عیشان تلخی چشان که آیند در حله دامن کشان.سعدی. رجوع به چشیدن شود.