چشم بینا

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) چشم روشن و بیننده. (آنندراج) :
فکر کن شکر بگو بین که کف خاکی را
چشم بینا دل دانا و زبان گویا داد.
(از آنندراج)
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر