«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) چشم روشن و بیننده. (آنندراج) : فکر کن شکر بگو بین که کف خاکی را چشم بینا دل دانا و زبان گویا داد. (از آنندراج)