چشم روز

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب. (آنندراج). کنایه از خورشید و نور آن :
ناوک عصمت بدوزد چشم روز
گر کند در سایهء چترت نگاه.
انوری (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر