«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ کَ دَ] (مص مرکب)کنایه از چشم زخم رسانیدن باشد. (برهان) (آنندراج). چشم زخم رسانیدن. (ناظم الاطباء). چشم زخم زدن. (فرهنگ نظام). کسی یا چیزی را با چشم آسیب رسانیدن : که چشم کرد دل داغدار را صائب که دود تلخی ازین لاله زار میخیزد. صائب (از آنندراج). او مایل شکار و من آشفته کز حسد آهو مباد چشم کند آن نگاه را. میرنجات (از آنندراج). رجوع به چشم و چشم کردگی و چشم کرده شود. - بچشم کردن؛ کنایه است از در نظر گرفتن و منظور نظر قرار دادن : بچشم کرده ام ابروی ماه سیمائی خیال سبز خطش نقش بسته ام جائی.حافظ. - بچشم کردن کسی یا چیزی را؛ اشاره است به آسیب رسانیدن آن کس یا آن چیز را بوسیلهء چشم زخم و چشم بد : تا ترا کبر تیزخشم نکرد تا ترا چشم تو بچشم نکرد.سنائی.