«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چشمه؛ جایی که آب بطور طبیعی از زمین یا کوه جوشد و جاری شود. آبی که از چشمه خیزد. فَوّارَه. (منتهی الارب) : ز پرِّ پشه تا پی ژنده پیل همه چشمهء آب و دریای نیل.فردوسی. اگر چشمهء آب یابی چو زهر از آن آب مرغ و ددان راست بهر.فردوسی. شود در جهان چشمهء آب، خشک ندارد به نافه درون، بوی مشک.فردوسی. آتش تیز تاب خشم بود چشمهء آب نور چشم بود.سنائی. یک چشمهء آب از درون خانه به ز آب جویی که از برون می آید.سنائی.