«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ خِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آب حیات. (برهان). چشمهء آب حیات. (غیاث). مرادف چشمهء نوش و چشمهء حیوان. (آنندراج). آب حیات. (ناظم الاطباء). مرادف چشمهء حیوان و چشمه ای است که هرکس از آب آن بخورد زندهء جاوید میشود، و خضر پیغمبر از آن آب خورده است. (از فرهنگ نظام). چشمهء آب زندگی که گفته اند خضر پیغمبر از آب آن چشمه خورده و زندهء جاوید مانده است و بدین مناسبت آن را چشمهء خضر نامند. چشمهء حیوان. چشمهء آب حیات. چشمهء زندگی : آن پیر ما که صبح لقائیست خضرنام هر صبح بوی چشمهء خضر آیدش ز کام. خاقانی. زهرهء میغ از دل دریا گشاد چشمهء خضر از لب خضرا گشاد.نظامی. رجوع به چشمهء حیات و چشمهء حیوان شود. || دهان معشوق باشد. (برهان). کنایه از دهان محبوب. (آنندراج). دهان معشوق. (ناظم الاطباء).