«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از حلقهء میم است. (آنندراج). سوراخ سر میم مکتوب : صنمی با زنخی تازه تر از برگ سمن صنمی با دهنی تنگ تر از چشمهء میم. فرخی. محبت تو جگرتشنگان بادیه را کند زلال خضر در گلو ز چشمهء میم. سنائی (از آنندراج). ماه دو هفته ندارد چو یکی چشمهء میم دهن تنگ و در او چشمهء خضر و الیاس. سوزنی. کنون ز هستی من جز دو حرف بیش نماند دلی چو چشمهء میم و تنی چو حلقهء نون.؟ || کنایه از سوراخ کوچک. (از یادداشت مؤلف).