چشمهء میم

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از حلقهء میم است. (آنندراج). سوراخ سر میم مکتوب :
صنمی با زنخی تازه تر از برگ سمن
صنمی با دهنی تنگ تر از چشمهء میم.
فرخی.
محبت تو جگرتشنگان بادیه را
کند زلال خضر در گلو ز چشمهء میم.
سنائی (از آنندراج).
ماه دو هفته ندارد چو یکی چشمهء میم
دهن تنگ و در او چشمهء خضر و الیاس.
سوزنی.
کنون ز هستی من جز دو حرف بیش نماند
دلی چو چشمهء میم و تنی چو حلقهء نون.؟
|| کنایه از سوراخ کوچک. (از یادداشت مؤلف).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر