چشمهء نور

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از خورشید و آفتاب. چشمهء نوربخش، کنایه از روشنایی خورشید. کنایه از خور و مهر و آفتاب :
چشمهء نور منا خاک چه مأواگه تست
که فدای سر خاک تو پدر باد پدر.خاقانی.
رجوع به چشمهء نوربخش شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر