«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از خورشید و آفتاب. چشمهء نوربخش، کنایه از روشنایی خورشید. کنایه از خور و مهر و آفتاب : چشمهء نور منا خاک چه مأواگه تست که فدای سر خاک تو پدر باد پدر.خاقانی. رجوع به چشمهء نوربخش شود.