«لغت نامه دهخدا»
[چَ لَ / لِ] (اِ) (1) میوهء نارس را گویند. (برهان). بمعنی میوهء نارس میباشد. (انجمن آرا) (آنندراج). میوهء نارس. (ناظم الاطباء) (فرهنگ نظام). در تداول عامهء خراسانیان بر بادام و زردآلو و گوجه و این قبیل میوه ها که نارس باشند اطلاق میشود. و رجوع به آله شود. بادام سبز نارس که درون بر آن سخت نشده باشد: چغاله بادام. || جوقی از مرغان بود. (فرهنگ اوبهی). جمعیت طیور. (شعوری). جغاله. چقاله. جفاله : ز مرغ و آهو دانم به جویبار و بدشت ازین چغاله چغاله وز آن قطار قطار.(2) عنصری (از فرهنگ اوبهی) ؟ پراکنده هامون و گردان همه ز مرغان چغاله ز غُرمان رمه.اسدی. و رجوع به جغاله و جفاله شود. (1) - مؤلف فرهنگ نظام نویسد: در ترکی به کسر اول بمعنی بادام است و شاید چغالهء فارسی از ترکی گرفته شده یا بالعکس. (2) - ن ل: ز مرغ و آهو دانم بجویبار و بدشت ازین جغاله جغاله وز آن قطار قطار. (فرهنگ اسدی).