«لغت نامه دهخدا»
[چَکْ کُ پَ] (نف مرکب)پذیرای چکش. درخور چکش خوردن. چکش خواره. و رجوع به چکش خواره و چکش خور و چکش پذیری و چکش خوارگی شود.