چگرد

«لغت نامه دهخدا»

[چِ گِ] (اِ)(1) نام قسمی از درختان جنگلی که در جنوب ایران و بخصوص در بلوچستان و چاه بهار دیده شده است. نوعی درخت جنگلی که نامهای دیگر آن «طلح» و «سیال» و «ببله» است. رجوع به کتاب جنگل شناسی ج 2 ص 134 و کتاب درختان جنگلی ایران ص 177 شود.
(1) - Acacia seyal. Arbre a gomme. Acacia giraffae.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر