«لغت نامه دهخدا»
[چَ دَ] (مص) در سیر و خرام آوردن. (از برهان) (از آنندراج). خراماندن و بناز و خرام راه بردن : پی باره ای کو چماند به جنگ بمالد بر و روی جنگی پلنگ.فردوسی. چماند به کاخ من اندر سمند سرم برشود به آسمان بلند.فردوسی. دم سخت گرم دارد که به جادویی و افسون بزند گره برآتش بچماند او شما را.(1) مولوی (از انجمن آرا). رجوع به چم و چمان و چمانیدن و چمیدن شود. (1) - ن ل: بزند گره برآتش و ببندد او هوا را. و در بعضی نسخ: «بزند گره برآتش بفریبد او شما را». نیز ضبط شده است و ظاهراً» بچماند او شما را» با مفهومی که در این بیت منظور نظر شاعر بوده است. مناسبتی ندارد.