چمچاچ

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (ص)(1) خمیده. منحنی. کوژپشت. خمیده پشت. قوزی :
گفت ای کدخدای خام طمع
پیرپوچ بغل زن چمچاچ
کاج صمصام را سزد بریال
سوزنی را ترانه بر ره چاچ.
سوزنی (از یادداشت مؤلف).
رجوع به چمچاخ شود.
(1) - ظ. «چم چاخ» که در برهان مختوم به خاء معجمه آمده مصحف «چم چاج» است. (یادداشت مؤلف).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر