چمن آرای

«لغت نامه دهخدا»

[چَ مَ] (نف مرکب) باغبان. (آنندراج). آرایش کننده و زینت دهندهء باغ. (ناظم الاطباء). آنکس که گلها و درختهای باغ و گلستان را آرایش و پیرایش کند. چمن پیرای. چمن طراز. چمن ساز :
من اگر خوبم اگر بد چمن آرایی هست
که از آن دست که میپروردم میرویم.حافظ.
جان فدای دهنش باد که در باغ نظر
چمن آرای جهان خوشتر ازین غنچه نبست.
حافظ.
رجوع به چمن پیرای و چمن طراز و چمن ساز شود. || کنایه از گل و سبزه و آنچه مایهء آرایش باغ و بستان است :
هر گل نو که شد چمن آرای
اثر رنگ و بوی صحبت اوست.حافظ.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر