چمنده

«لغت نامه دهخدا»

[چَ مَ دَ / دِ] (نف) خرامنده. (شرفنامهء منیری). خرامنده و از روی ناز رونده. (ناظم الاطباء). چمان. خرامان : هیچ چمنده و رمنده از آن شربتی تناول نکرد. (از ترجمهء محاسن اصفهان ص 39). || صفت اسب یا هر مرکب خوشرفتار :
فرودآمدند از چمنده ستور
شکسته دل و چشمها گشته کور.دقیقی.
ز اسب چمنده فرودآمدند
گو و پیر هر دو پیاده شدند.دقیقی.
چو نیمی ز هفتم شب اندرگذشت
چمنده یکی اسب دیدم به دشت.فردوسی.
رجوع به چم و چمندگی و چمیدن شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر