«لغت نامه دهخدا»
[چَ مَ دَ / دِ] (نف) خرامنده. (شرفنامهء منیری). خرامنده و از روی ناز رونده. (ناظم الاطباء). چمان. خرامان : هیچ چمنده و رمنده از آن شربتی تناول نکرد. (از ترجمهء محاسن اصفهان ص 39). || صفت اسب یا هر مرکب خوشرفتار : فرودآمدند از چمنده ستور شکسته دل و چشمها گشته کور.دقیقی. ز اسب چمنده فرودآمدند گو و پیر هر دو پیاده شدند.دقیقی. چو نیمی ز هفتم شب اندرگذشت چمنده یکی اسب دیدم به دشت.فردوسی. رجوع به چم و چمندگی و چمیدن شود.