چمن زن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ مَ زَ] (نف مرکب) پیراینده و برندهء زیادتی های چمن. چمن پیرا. || (اِ مرکب) آلتی است پیراستن و کوتاه کردن چمن را. مقراض چمن زنی. چمن زنی. چمن پیرا. چمن بُر. ابزار مخصوص بریدن زیادتی های چمن باغ و باغچه. رجوع به چمن پیرا و چمن پیرای و چمن زنی شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر