«لغت نامه دهخدا»
[چِ] (اِ)(1) منقار جانوران. (جهانگیری). منقار مرغان. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (لغت محلی شوشتر خطی). منقار مرغان. و آن را شند نیز نامند. (شرفنامهء منیری). نوک مرغان : شبگیر کلنگ را خروشان بینی در دست عبیر و نافهء مشک به چنگ. منوچهری. چنگ مرغی چه لشکر انگیزد صف موری چه کارزار کند.خاقانی. || نوک سنان و پیکان تیر. (جهانگیری) (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء). (1) - در جنوب خراسان ضبط کلمه بدین معنی بضم است.