«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (نف مرکب) چنگ زن. چنگ نواز. چنگ سرای : پیشت بپای صد صنم چنگساز باد دشمنت سال و ماه بگرم و گداز باد. منوچهری. پس از سر یکی بزم کردند باز ببازی گری می ده و چنگساز.اسدی. کنیزی بدم چنگساز از چگل فزاینده مهر و رباینده دل. اسدی (گرشاسبنامه ص 299).