«لغت نامه دهخدا»
[چَ گُ / گَ] (اِ)(1) ناخن باز و شاهین را گویند. (فرهنگ اسدی). چنگ از باز و شاهین و آدمی. (حفان). چنگ بود از باز و شاهین و غیره یعنی پنجهء ایشان. (اوبهی). پنجهء مردم و حیوانات دیگر باشد از پرنده و غیره. (جهانگیری) (برهان) (غیاث اللغات) (ناظم الاطباء). بمعنی چنگال است. (آنندراج) (انجمن آرا). برثن. پنجه. پنجهء شیر و مرغان شکاری. جساس. شیر چنگل زننده در شکار. (منتهی الارب) : هیبت او چنگل شیران درد دولت او سعد ابد پرورد.منوچهری. تذرو گویی سوسن گرفته در چنگل پلنگ لالهء حمرا گرفته در چنگال.معزی. خرچنگ بچنگل ذراعی انداخته ناخن سباعی.نظامی. || پنجهء پرندگان : بچنگل همی کرد منقار تیز چو ایمن شد از بخشش رستخیز.فردوسی. پّر کنده، چنگ و چنگل ریخته خاک گشته باز و خاکش بیخته. رودکی (از لغت فرس اسدی). آن بلبل کاتوره برجسته ز مطموره چون دستهء طنبوره گیرد شجر از چنگل. منوچهری. زلفین تو زاغیست برآویخته هموار دو ماه به منقار و دو خورشید به چنگل. عمعق (دیوان ص 199). یا ز قفس چنگل او کن جدا یا قفس خویش بدو کن رها.نظامی. اندر پس هر خنده، دو صد گریه مهیاست.؟ در قهقههء کبک دوصد چنگل باز است. || بزبان تبری چغندر. (آنندراج) (انجمن آرا). (1) - Serre d´un rapace.