چوبان

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) چوپان. شبان. راعی. شبان و گله بان و محافظ و حارس گوسپندان و اسبان. (ناظم الاطباء) :
به چوبان بفرمود تا هرچه بود
فسیله بیارد بکردار دود.فردوسی.
گله دار و چوبان همه کشته شد
سر بخت ایرانیان گشته شد.فردوسی.
چو از روز یک ساعت اندرگذشت
بیامد بدرگاه چوبان ز دشت.فردوسی.
رجوع به چوپان و شبان شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر