«لغت نامه دهخدا»
(اِ) چوپان. شبان. راعی. شبان و گله بان و محافظ و حارس گوسپندان و اسبان. (ناظم الاطباء) : به چوبان بفرمود تا هرچه بود فسیله بیارد بکردار دود.فردوسی. گله دار و چوبان همه کشته شد سر بخت ایرانیان گشته شد.فردوسی. چو از روز یک ساعت اندرگذشت بیامد بدرگاه چوبان ز دشت.فردوسی. رجوع به چوپان و شبان شود.