چوب انداز

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (نف مرکب) که چوب اندازد. اندازندهء چوب. || (ق مرکب) تقویمی بی توجه به نرخ معلوم و متداول. با تخمین. غلط انداز. علی اللهی. چکی. با تخمینی جاهلانه و سرسری گفتن بهای چیزی را بگزاف. تقویم بی فکر و رویه.
- بهای چیزی را چوب انداز گفتن؛ بدون مطابقت واقعی آن، به احتمال گول خوردن مشتری قیمتی بگزاف گفتن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر