چوب زن

«لغت نامه دهخدا»

[زَ] (نف مرکب) چوب زننده. ضربه واردکننده با چوب :
که تا بر ما زمانه چوب زن بود
فلک چوبک زن چوبینه تن بود.نظامی.
|| فراش :
قیصر شرابدارت و چیپال چوبزن(1)
خاقان رکابدارت و فغفور پرده دار.
منوچهری.
(1) - ن ل: چوبدار.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر