«لغت نامه دهخدا»
[زَ] (نف مرکب) چوب زننده. ضربه واردکننده با چوب : که تا بر ما زمانه چوب زن بود فلک چوبک زن چوبینه تن بود.نظامی. || فراش : قیصر شرابدارت و چیپال چوبزن(1) خاقان رکابدارت و فغفور پرده دار. منوچهری. (1) - ن ل: چوبدار.