«لغت نامه دهخدا»
[بِ نَ / نِ] (اِ) مخفف چوبینه است و آن مرغی باشد صحرائی شبیه به مرغ خانگی و آن را کار وانک خوانند و خروس آنرا بعربی کروان گویند(1) هوبره و بوتیمار. (ناظم الاطباء). || وردنه چوبی که بدان خمیر پهن کنند. || تیر. (یادداشت مؤلف). رجوع به چوبین و چوبینک و چوبینه شود. (1) - نر آنرا، بعربی طریق گویند.