چور

«لغت نامه دهخدا»

[چَ وَ] (اِ) نوعی علف هرزه پیچان که زمین را فرا گیرد و از رشد دیگر گیاهان و نباتات مانع آید. فریز (در تداول مردم خراسان).
- چور واچیدن؛ در تداول مردم گیلان، بی خو کردن زمین. پاک کردن زمین از چور و آماده کردن برای زراعت. و پیراستن زمین از خو.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر