«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چُو زَ] (نف مرکب)چوگان زننده. با آلت چوگان ضربه واردکننده. آنکه با چوگان بازی کند. که چوگان زند. زنندهء چوگان : گر آن دو عارض رخشان ز فعل یزدان است ز فعل اهرمن است آن دو زلف چوگان زن. امیرمعزی (از آنندراج).