«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چُو کَ دَ] (مص مرکب) چوگان ساختن. ساختن چوگان. تراشیدن و پرداختن چوگان. ترتیب دادن چوگان : خمیده بیدش از سودای خورشید بلی رسم است چوگان کردن از بید.نظامی. || دوتا کردن. کوژ و منحنی کردن. خمیده کردن. چنگ کردن : قدم کرد چوگان و در خم اوی ز میدان عمرم بسر برد گوی.اسدی. - از قامت کسی چوگان کردن؛ گوژ و منحنی ساختن قامت کسی. دوتا کردن بالای آختهء کسی. چنگ کردن قد کسی : ای جوان سروقد گوئی ببر(1) پیش از آن کز قامتت چوگان کنند.حافظ. (1) - ن ل (چ محمد قزوینی): بزن.