چهارپخ

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ پَ] (ص مرکب، اِ مرکب) هرچیز چهارگوشه. || اصطلاح نجاری. قطعه چوبی که از چهار جانب رویهء مسطح دارد و بشکل مکعب تراش خورده باشد. || نوعی از خیمه که در هند «بی چوبه» خوانند. رجوع به چارپخ شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر