«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ چَ / چِ دَ](مص مرکب) به دقت در چیزی نگریستن. کسی را زیر نظر داشتن و به دقت مواظب اعمال و رفتار وی بودن. رجوع به چارچشمی پائیدن شود.