چهارشانگی

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ نَ / نِ] (حامص مرکب) حالت و کیفیت چهارشانه. آنکه سینه و پشت و شانه های نیرومند و قوی دارد. صفت چهارشانه. رجوع به چهارشانه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر