«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ کَ دَ] (مص مرکب) ساختن عمارتی که به چهارطاقی شبیه باشد. چهارطاق پدید آوردن. - چهارطاق کردن در؛ در را بتمامی بازکردن. هر دو لنگهء در را بالتمام بازکردن. (یادداشت مؤلف). - || کنایه از بازکردن دو زانوی خمیدهء شخص نشسته است بطرفین چنانکه انتهای دوران نمایان گردد.