چهارطاق کردن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ کَ دَ] (مص مرکب) ساختن عمارتی که به چهارطاقی شبیه باشد. چهارطاق پدید آوردن.
- چهارطاق کردن در؛ در را بتمامی بازکردن. هر دو لنگهء در را بالتمام بازکردن. (یادداشت مؤلف).
- || کنایه از بازکردن دو زانوی خمیدهء شخص نشسته است بطرفین چنانکه انتهای دوران نمایان گردد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر