«لغت نامه دهخدا»
[چِ بَ اَ تَ] (مص مرکب) روی رخشان کردن. نورانی کردن روی. تابناک کردن. متلالا کردن : که چون بامدادان چراغ سپهر جمال جهان را برافروخت چهر.نظامی. || سرخ شدن چهره. گلگون شدن. گل بر چهره شکفاندن. گل انداختن چهره. || مجازاً خشمگین و غضبناک شدن.