چهر برافروختن

«لغت نامه دهخدا»

[چِ بَ اَ تَ] (مص مرکب) روی رخشان کردن. نورانی کردن روی. تابناک کردن. متلالا کردن :
که چون بامدادان چراغ سپهر
جمال جهان را برافروخت چهر.نظامی.
|| سرخ شدن چهره. گلگون شدن. گل بر چهره شکفاندن. گل انداختن چهره. || مجازاً خشمگین و غضبناک شدن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر