چهر گشادن

«لغت نامه دهخدا»

[چِ گُ دَ] (مص مرکب) روی گشادن. نقاب از چهر برگرفتن. پرده از رخ به یکسو فکندن. بی حجاب برآمدن. رخساره گشودن. || خندان شدن. گشاده رو گشتن. منبسط شدن :
زمانی چنین بود و بگشاد چهر
زمانه به دلش اندر آورد مهر.فردوسی.
- چهر با کسی گشادن؛ با کسی بر سر مهر آمدن :
گفتا بگشای چهر با من
نانی بشکن به مهر با من.نظامی.
- چهر بچیزی گشادن؛ در مواجههء او خود را قرار دادن برای مراقبت.
- چهر بیدار گشادن؛ به دقت در مواجهه قرار دادن. در معرض دید قرار دادن :
نجستی دل من جز از داد و مهر
گشادن به هر کار بیدار چهر.فردوسی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر