«لغت نامه دهخدا»
[جِ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی از حجر. بازدارنده. مانع. حاجور. || گو آب باران. (مهذب الاسماء). || لب مغاک وادی که آب از آن بیرون نرود. کنار وادی که آبرا نگاه دارد از روان شدن. ج، حجران. زمین بلند که میان آن پست باشد. || جائی که گیاه رمث روید و فراهم و گرد گردد.