«لغت نامه دهخدا»
[دِ رَ] (اِخ) المازنی. (او را حُوَیدره نیز گویند). قطبه بن الحصین الغطفانی الذبیانی و بقول صاحب معجم المطبوعات: «قطبه بن اوس بن محصن بن ثعلبه بن سعدبن نزار». شاعری از عرب جاهلی. دیوان او را ابوسعید سُکّری و اصمعی گرد کرده اند و قسمتی از دیوان مزبور به اهتمام انگلمان(1) بسال 1858 م. در لیدن بطبع رسیده است. او راست: فأثنوا علینا لا اَباً لابیکم باحساننا اِنّ الثناءَ هوالخلد. ابن برّی گوید از آن جهت او را حادره گویند که زبان ابن سیار گفته است: کانک حادره المنکبین - رصعاء تنفض فی حائر. رجوع بکتاب الاغانی ج 2 صص 81 - 84 و فهرست ابن ندیم چ مصر ص 224 و کتاب البیان والتبیین ج 3 ص 192 و تاج العروس و کشف الظنون و معجم المطبوعات شود. (1) - G. H. Engelmann.