«لغت نامه دهخدا»
[حارر](1) (ع ص) نعت فاعلی از حرّ. گرم. (دهّار). مقابل بارد، سرد. مولوی آن را در مقابل برد آورده است : خصم و یار و نور و نار و فخر و عار تخت و دار و برد و حار و ورد و خار. || یکی از امزجهء نه گانهء قدماء اطباء. و آن بر دو گونه است: حار بالفعل، چون آتش و حارّ بالقوّه، چون فلفل. (مفاتیح العلوم خوارزمی). || کار دشوار. || موی مِنخَرین. (منتهی الارب). || آب گرم. (مهذب الاسماء). || حادّ و حار، از اتباع، تب دار را از تناول اغذیهء حادّ و حارّ پرهیز سزد. || گرم کننده. (غیاث). || رمد حار؛(2) چشم درد حادّ. تب حارّ؛ تب تُند.(3) (1) - Cuisant. Echauffant. Aigue. (2) - Ophtalmie. Aigue. (3) - Fievre inflammatoire.