حار

«لغت نامه دهخدا»

[حارر](1) (ع ص) نعت فاعلی از حرّ. گرم. (دهّار). مقابل بارد، سرد. مولوی آن را در مقابل برد آورده است :
خصم و یار و نور و نار و فخر و عار
تخت و دار و برد و حار و ورد و خار.
|| یکی از امزجهء نه گانهء قدماء اطباء. و آن بر دو گونه است: حار بالفعل، چون آتش و حارّ بالقوّه، چون فلفل. (مفاتیح العلوم خوارزمی). || کار دشوار. || موی مِنخَرین. (منتهی الارب). || آب گرم. (مهذب الاسماء). || حادّ و حار، از اتباع، تب دار را از تناول اغذیهء حادّ و حارّ پرهیز سزد. || گرم کننده. (غیاث). || رمد حار؛(2) چشم درد حادّ. تب حارّ؛ تب تُند.(3)
(1) - Cuisant. Echauffant. Aigue.
(2) - Ophtalmie. Aigue.
(3) - Fievre inflammatoire.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر