«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن خالدبن العاصی بن هشام بن المغیره بن عبدالله بن مخزوم معروف بحارث مخزومی. شاعری است ظریف، غزل سرا، از قریش و او در اواخر زمان عمر بن ابی ربیعه شهرت یافت و در شعر بر طریق او میرفت وی عاشق عائشه دختر طلحه بود و بدو تشبیب میکرد و او را با وی حکایات بسیار است. حارث از عائشه روایت دارد وزراره بن مصعب از او روایت کند. بعضی گفته اند که او از دست معاویه ولایت مکه یافته است و این درست نیست بلکه پدر او، خالد، از جانب عثمان ولایت مکه داشت و چون عثمان کشته شد امیرالمؤمنین علی علیه السلام او را از امارت مکه عزل فرمود. و یزیدبن معاویه حارث را ولایت مکه داد، بروزگار عبدالله بن الزبیر. او راست: سابکی و ما لی غیره من معول علیک و ما لی غیر حبک من جرم لعل انسکاب الدمع ان یذهب الاسی و یشفی مما فی الضمیر من السقم. و وی در آخر از دست عبدالملک امارت مکه داشت. وفات حارث در حدود سنهء 80 ه . ق. بمکه بود. رجوع به الموشح مرزبانی ص 209 و 210 و عقدالفرید ج 1 ص 217 و تهذیب تاریخ کبیر ابن عساکر چ شام سنهء 1331 ج 3 ص 438 و الاعلام زرکلی ص 201 و 202 و البیان والتبیین ج 2 ص 220 و عیون الاخبار ج 1 ص 197 و قاموس الاعلام ترکی شود.