حارث

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) ابن عَمیره(1) حارثی زَبیدی. محدث است و از معاذبن جبل و ابی عمیده بن الجراح و ابوالدرداء و عبدالله بن مسعود و سلمان فارسی روایت کند. و عبدالرحمن بن غنم و ابی خلف از او روایت دارند حارث در عهد رسول (ص) اسلام آورد و مصاحب معاذبن جبل بود. و پس از رحلت رسول (ص) با معاذ بمدینه شد. سعد و یعقوب بن شبه از طریق شهربن حوشب از عبدالرحمن بن غنم از حارث روایت کنند که او گاه مرگ معاذبن جبل در طاعون عمواس حضور داشته است. شریک از ابوخلف از حارث بن عمیره روایت کند که گفت در یمن از معاذ شنیدم که میگفت از رسول (ص) شنیدم که فرمود: «لو امرت احداً ان یسجد لأحدٍ لأمرت المرأه ان تسجد لزوجها.» و بقول هیثم بن عدی مرگ حارث در زمان معاویه بوده است. رجوع بکتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 2 ص 54 و رجوع بتهذیب تاریخ کبیر ابن عساکر چ شام ج 3 صص 453 - 455 شود.
(1) - در تهذیب تاریخ ابن عساکر عمیر آمده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر