حاریار

«لغت نامه دهخدا»

[حارْرُ یارر] (ع اِ مرکب، از اتباع)از اتباع است. (مهذب الاسماء). یَرّه بمعنی آتش است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر