حاریه

«لغت نامه دهخدا»

[یَ] (ع اِ) افعی کاسته تن از کلان سالی که بجز سر و جان و زهر در وی هیچ نمانده باشد. (منتهی الارب). آن مار که از بسیاری زهر و پیری نقصان گرفته بود. (مهذب الاسماء). مار پیر پرخطر.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر