حاصب

«لغت نامه دهخدا»

[صِ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی از حصب. || باد سخت که سنگ ریزه و خاک بردارد. باد سنگ باران. باد که سنگ آرد. بادی که سنگ ریزه پاشد : ا فأمنتم ان یخسف بکم جانب البر او یرسل علیکم حاصبا ثم لاتجدوا لکم وکیلا. (قرآن 17/68) فکلا اخذنا بذنبه فمنهم من ارسلنا علیه حاصباً و منهم من اخذته الصیحه و منهم من خسفنا به الارض و منهم من اغرقنا و ما کان الله لیظلمهم و لکن کانوا انفسهم یظلمون. (قرآن 29/40). انا ارسلنا علیهم حاصبا الا آل لوط نجینا هم بسحر. (قرآن 54/34). ام امنتم من فی السماء ان یرسل علیکم حاصباً فستعلمون کیف نذیر. (قرآن 67/17). || آن علت که موی فرو ریزد از مردم. (مهذب الاسماء). داءالثعلب. || ابری که برف و تگرگ بارد. برف و یخچه بارد. || ابرکه ریزه های برف و یخ که از هم ریزد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر