حاضرغایب

«لغت نامه دهخدا»

[ضِ یِ] (اِ مرکب) در اصطلاح عرفا، خلسه : حضرت خواجه از آن منزل بیرون آمدند و اصحاب چنانکه سنت ایشان بود حاضرغائب نشسته بودند. (انیس الطالبین نسخهء خطی متعلق به کتابخانهء مؤلف ص83).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر