«لغت نامه دهخدا»
[ضِ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی از حضن و حضانت. زن پارسا. زن مستوره. ج، حاضنات، حواضِن. || لله. لالا. || دایه. مُرضِعه. ج، حضان، حضنه : و پستان حاضن حلم و رزانت در دهان باطن درایت او نهد. (جهانگشای جوینی).